شعر

زمانی که حکم تخریب خانه را دادند

 

در خواب دیدم مانده ام در چنگ گرگ و روبهان      

 حمله نموده بر من بیچاره آن درندگان

 

من چون پریشان خفته ام در خواب هزیان گفته ام   

 دست از تن و جان شسته ام تعبیر شد آن خوابمان

 

او حکم کردای دوستان تخریب گردد خانه مان                   

   ما هم نوشتیم این زمان وصف خود و اوصاف آن

 

من خانه سازم در سه سال صورت شده مثل ذغال               

  با صد هزاران داد و قال با قرض و با وام کلان

 

او خانه سازد شادمان با پول مفت بی زبان                  

  چون دارد از دولت امان کی داند او احوالمان

 

من می شوم چرخم سوار هم در زمستان و بهار                  

  بوقش چو نی آه است و زار چون مانده از اجدادمان

 

او زیر پا دارد پژو گه مرکبش باشد دوو                 

   از سیستم و باندش مگو کر کرده هر دو گوشمان

 

من سوختم همراه دل از بچه ها گشتم خجل                      

 پای خرم مانده به گل از غم شده قدم کمان

 

او پر نموده خانه اش از میوه ها بی دانه اش                       

  آمد به او ماهانه اش صندوق  پراست ازگردکان

 

من چون ندارم آن حقوق در سفره ام نان است و دوغ              

 با کودکان گویم دروغ به می شود احوالمان

 

او می خورد گوشت و چلو گه فیله ماهی با پلو                   

 با ماشین و شلوار نو می گردد او مثل شهان

 

من دست خالی مانده ام عید آمد و درمانده ام                     

 هر روز وردی خوانده ام تمان نخواهد کودکان

 

او یک شبه پولدار شد  در پشت او گفتار شد                      

 مردم چو بد پندار شد گفتار آید ارث مامان

 

من خواب دیدم نیمه شب خالی شد از روغن حلب              

 افتاد بر من درد و تب بدتر ز درد زایمان

 

او خورده از نایابها خوابیده در خوشخوابها                         

 خوش بیند از آن خوابها قاطی شده با گلرخان

 

ساز عدالت می زند پوست از سر ما می کند                      

 با این گرانی می زند هر روز او شلاقمان

 

خجلت زده چون من که دید بر کودکان دادم نوید                

روزی تو خواهی میوه دید ای کودک شیرین زبان

 

شاعر نیم ای شاعران بر شعر ایران ماهران                       

  بر روی کاغذ ریخته اشک غمش خود کارمان

 

ای قاضی شهر الأمان گفتیم و می باشد همان                     

 جان تو و جان مامان کی می رسی بر دادمان

 

عبد فنا کوتاه کن کم شکوه از بیداد کن                                    

  هر لحظه استمداد کن از آنکه باشد لامکان

 

نوشته شده توسط عبد فاني در پنجشنبه دوازدهم آذر 1388 ساعت 4:5 موضوع | لینک ثابت

بسم الله الرّحمن الرّحیم

 

نگار من به چه مانی مثال تو به بشر نیست

 

اگر چه وصف تو گویم زشعر بنده اثر نیست

 

پریّ و حورچه باشد که پای بوس تو باشد

 

تبارک الله و به به که این صفات بشر نیست

 

وان یکاد بخوانید و فوت کنید به اسپند

 

چرا که ظاهر زیبای تو بدون نظر نیست

 

کجاست لیلی و شیرین که ماهروی تو بیند

 

خجل شوند و بدانندزعشق آن دو اثر نیست

 

تو ای مداد بریز اشک و رنگ کن همه کاغذ

 

بگو ز سیرت زیبای او که وصف و خبر نیست

 

زصبر او چه بگویم که مانده در عجب ایوب

 

اگر صبور منم پس که باشد او که قدر نیست

 

زجرأت زشهامت شکست او بت نفسش

 

چگونه بت شکن است این به دست او که تبر نیست

 

بگوی عبد فنا وصف او هزاران بار

 

هزار جهد نمایی بدون او که نظر نیست

 

چو فکر خسته و تن خسته و دلم پر درد

 

                            کجا ز درد بنالم که عازم است و سفر نیست

 

نوشته شده توسط عبد فاني در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 ساعت 19:26 موضوع | لینک ثابت

به نام خدا

 

من حقیرم من حقیرم من حقیر     تانویسم وصف آن شاه و امیر

 

آیه آیه سوره سوره نعت او     وصف او گردیده در قرآن کثیر

 

وصف او گردیده اول در کتاب     نعت او گفته خداوند کبیر

 

چند روزی روزه بودند اهل بیت     چون یتیم آمد به همراه فقیر

 

قوت خود را هدیه داده جملگی     بریتیم و بر فقیروبر اسیر

 

آیه آمد ای رسولم لا تخف     دین خود تکمیل بنما ای سفیر

 

آشکارا کن به مردم سر حق     تا که داند این خبر برنا و پیر

 

دین خود تکمیل کن با این خبر     این خبر ظاهر نما ناگشته دیر

 

آن رسول هم گفت زآواز بلند     در مکانی نام او باشد غدیر

 

هر که را مولا منم مولای او     این علی باشد برای او امیر

 

عبد فانی هم امیدش روز حشر    بر علی باشد نترسد زان نفیر

 

نوشته شده توسط عبد فاني در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 ساعت 19:24 موضوع | لینک ثابت

به نام خدا

 

کی می تونه جواب این معما رو پیدا کنه:

 

فریاد من است بی حلق ودهن     دادم نرسد به گوش این اهل زَمَن

 

فریاد غریق دریا شده ام     یک دست برون که غرقه می گردم من

 

جواب معما رو تو قسمت نظراتم بنویسید. لطفاً

 

نوشته شده توسط عبد فاني در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 ساعت 15:22 موضوع | لینک ثابت

به نام خدا

 

نمی دانم چرا مهتابی امشب تار میگردد

 

ز قبض برق شاید او چنین بیمار میگردد

 

رخ زردم چو دیدی حال زارم را نپرسیدی

 

نپرسیدی چرا هر روز چشمت تار می گردد

 

بود مشقم ریاضی ضرب و جمع وان دگر منها

 

که هر روزی بود این درس حالم زار میگردد

 

ریاضی ضرب و جمع است،حواس جمع می خواهد

 

بود تفریق این هوشم پی دینار می گردد

 

مپرس از من چرا ننوشته ای مشقت،معلم جان

 

بپرس از من چرا هر روز این تکرار می گردد

 

تو گوشم را رها کن ای معلم،گوش کن حرفم

 

که حرفم نقطه چین و،گفتن اسرار می گردد

 

لباسم کهنه باشد لیک باشد آن تمیز و پاک

 

چرا(ولی)در این زمانه پاکِ کهنه عار می گردد

 

به ناظم گو که ورزش با لباس رو کنم امروز

 

چرا،زیرین لباس من لباس کار می گردد

 

ندارم محرم رازی که گویم راز دل با او

 

تو حرف آهسته با من زن که فاش اسرار می گردد

 

بگفتم راز دل با موش،آنکه پشت دیوار است

 

ندانستم که موش کر بَُنِ دیوار می گردد

 

مزن مشتی به مظلومی،چه غافل از مکافاتی

 

نمی دانی که روزی بر سرت این کارمی گردد

 

به شعر نو سفارش گر شدم امّانمی دانم

 

چرا در شعر کهنه قافیه تکرار می گردد

 

بُوَد این عبد فانی عاشق بیدل غزل هایش

 

به شعر سعدی و حافظ دلش بیدار می گردد

 

نهانم آشکارم من کیم خود را نمی دانم

 

همی دانم که عاشق عاقبت بر دار می گردد

 

نوشته شده توسط عبد فاني در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 ساعت 15:18 موضوع | لینک ثابت

به نام خدا

 

چون بدیدم آن رفیق گلعزار    یادم امد آن کتاب زر نگار

 

آن کتابی بود در تفسیر حمد    حرف آن حمد خدای کردگار

 

با زبان ما کتابت گشته بود    هم قوی بودش سند را اعتبار

 

چونکه تحویلش بدادم با ادب    گفت اگر خواندی برایم نکته آر

 

گفتمش علمم به آنجا کی رسد    کاین ستایش باشدش بر کردگار

 

حمد را الحمد باشد معنیش    چونکه لا تُحصوابه فرمود آن نگار

 

گفتمش چشمم به کاغذ دائمی است    گو چه خوانم تا رود از دل غبار

 

گو چه خوانم تا که علمم به شود    هم نگردم من وقود از بهر نار

 

علم توحیدم قوی گرددبه آن    تا نگریم در قیامت زار زار

 

تا بدانم هر چه باشد از خداست    هم شود خاضع دل من بنده وار

 

از غل نفس بهیمی وارهم    چون به اطراف دلم گردیده خار

 

در همان دم گفتگو مسکوت ماند    کودکی بانگی بزد مامور وار

 

منتظر هستند مام و مادرم    سفره مان باز است از بهر نهار

 

شعر ها را چون نوشتم با شتاب    ای برادر صالحی معذور دار

 

قافیه کی یابد این اشعار من    چند نوبت رفتم از دنبال کار

 

نوشته شده توسط عبد فاني در دوشنبه نوزدهم شهریور 1386 ساعت 15:12 موضوع | لینک ثابت

                                      امان نامه

ازبهر چه بی موی   دوصدشانه گرفتی      

                                                غافل شده ای   دارفنا خانه گرفتی

در دار بقا   بهر خودت خانه نسازی

                                             شاید تو از این مرگ   امان نامه گرفتی!

 

 

نوشته شده توسط عبد فاني در یکشنبه هجدهم شهریور 1386 ساعت 23:8 موضوع | لینک ثابت

بسم الله الرحمن الرحیم 

آمد رمضان،آمد رمضان    گسترده شد از بهر تو خوان

جانا تو شدی مهمان خدا    آماده نما تو روح و روان

تطهیر نما این نفس کثیف    خواهی که شوی در قرب شهان

این روزه سپر از نار بود    هم می برد آن جان را به جنان

این ماه شود مقبول عمل    نفعی دهدت در هردو جهان

خواهی که شود کامل عملت    غیبت نکن و تو روزه بمان

گر روزه ی تو تکمیل شود    قفلی بزند بر گوش و زبان

خواهی اگرت مقبول شود    شو مثل پری از خلق نهان

        ای عبد فنا شاعر شده ای!     ناصح شده ای بر اهل زمان

 

نوشته شده توسط عبد فاني در یکشنبه هجدهم شهریور 1386 ساعت 22:53 موضوع | لینک ثابت

 

ای دلا بیدار می باید شدن    عاشق دلدار می باید شدن

روز در غفلت، شبت در خواب رفت    پس تو کی بیدار می باید شدن

اختلاط خلق نبود بی گزند    الحذر از مار می باید شدن

میته باشد غیبت مردم، نخور    گر خوری بر نار می باید شدن

(المجالس با الامانه) گوش کن    محرم اسرار می باید شدن

ای جوانا پند پیران نشنوی؟    نقش بر دیوار می باید شدن

تکیه بر نامرد کردن ابلهی ست    در پناه یار می باید شدن

گنج می خواهی شجاعت پیشه کن    بر دهان مار می باید شدن

تا گلی از گلستانت می رسد    بر دلت صد خار می باید شدن

مدح تو گر باشدت اشخاص را    شاعر دربار می باید شدن

عبد فانی ،شعر تو هر صبح و شام   مدح هشت و چار می بایدشدن

میته: لاشه اشاره به سوره ی حجرات آیه دوازده

هشت و چار : دوازده امام

قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): المجالس با الامانه

قال الله الحکیم فی کتابه: لا یغتب بعضکم بعضاً ایحب احدکم ان یاکل لحم اخیه میتاً فکر هتموه واتقواالله ان الله تواب رحیم.

 

نوشته شده توسط عبد فاني در جمعه نوزدهم مرداد 1386 ساعت 4:4 موضوع | لینک ثابت

برادر نگهدار در فم زبان    مگو راز مردم بر دیگران

مگر«صمت ناجی*»تو نشنیده ای    سکوتت دهد از جهنم امان

چه سری نهفته به اعضاء تو؟    خداوند داده دو لب یک زبان

دو لب داده تا قفل بر او نهی    مناسب نشد، بسته گردد دهان

اگر من شمارم بود صد هزار     گرفتاری خلق، از این زبان

چه سرها به باد فنا رفته است    چه دلها شکسته ز پیر و جوان

چه والد ز فرزند دلریش شد    چه نالان شد از دست او مادران

مدام عبد فانی تو هم ناله کن    زدست زبان الامان الامان

*حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) فرمودند:

(من صمت نجا) هر کس سکوت کرد نجات یافت.

«نهج الفصاحه»

 

نوشته شده توسط عبد فاني در جمعه نوزدهم مرداد 1386 ساعت 4:1 موضوع | لینک ثابت